Slagwerkkrant #199 | Classic Rock Show

United Voices Of Rock: Richard van Leeuwen en zijn band Rebelstar begeleiden zangers Jay van Feggelen (Bodine), Stan Verbraak (Helloise), Leon Goewie (Vengeance) en Robert Soeterboek (Highway Chile) voor een theatershow vol eighties hardrock classics. Om de originele rocksound te benaderen stapte Van Leeuwen over naar Ludwig (Black Beauty snare en Keystone in Bonham set-up) en Paiste bekkens: 'Die 18" crash kun je gewoon blind aanschaffen; je hoort meteen die Bonham sound.' Data: 27-4, Baroeg, Rotterdam; 29-4, Dru Cultuurfabriek, Ulft; 12-5, Podium 't Beest, Goes; 22-9, Gebouw T, Bergen op Zoom.


Slagwerkkrant Plus #181 | De extra's van Richard van Leeuwen

http://slagwerkkrant.nl/nieuws/artikel/25-13218/de-extras-van-richard-van-leeuwen
De drummer van hardrockband Rebelstar is een oude bekende
 van Slagwerkkrant: Richard van Leeuwen spraken we voor het eerst in 1993, toen hij naam maakte met zijn band Flyer. Anno 2014 is hij de motor achter Rebelstar, dat met hun tweede album "II" goed ontvangen wordt en dit voorjaar al kort door Europa tourde. In Slagwerkkrant 181 vertelt Van Leeuwen over zijn set-up. Hieronder lees je de rest van zijn relaas en hiernaast (onder Download) vind je het archiefinterview uit 1993.


Rebelstar is het geesteskind van zanger/gitarist Serge Naberman, tevens gitarist in de theatershows van Najib Amhali (zie Slagwerkkrant 165). Hun tweede cd is wederom opgenomen in Nabermans eigen studio, met hemzelf in de producersstoel. In Slagwerkkrant 181 vertelt drummer Richard van Leeuwen over de albumopnames en de door hem daarop bespeelde Tama Starclassic Mirage. 

'Sinds een half jaar heb ik weer een endorsement deal met Tama, en kreeg ik de vrije hand om mijn droomkit te laten bouwen: een Starclassic Maple met “Gold Sparkle” gelakte finish. De standaard retailconfiguratie bevat tegenwoordig alleen nog maar 22” bassdrums en vaak ook nog eens onnodig diep: 18” of zelfs 20”. Ik wilde echter terug naar een meer traditionele rockkit met een grote, maar ondiepe bassdrum. Na het raadplegen van een aantal collega-drummers en sound engineers heb ik gekozen voor een 24”x16”. Voor de floortoms heb ik “vierkante” maten gekozen: 14”x14” en 16”x16”. En één tom 12”x9” boven de bassdrum op een snarestand. Zowel de finish als de maten staan gewoon in de Tama catalogus hoor, maar ik ben de eerste in Europa die hem in deze configuratie op het podium heeft. Op de toms wederom Evans G2 Clear boven en G1 Clear onder. Tama en Evans zijn gewoon de perfecte match. Ik vind die Starclassics toch al zo makkelijk te stemmen: de ketels zijn perfect rond en de Die-Cast Hoops drukken het vel heel gelijkmatig naar beneden. Nieuwe vellen draai ik er trouwens gewoon thuis op, voordat ik naar een optreden rijd. Ik stem ze dan alleen maar met een vinger-aanslag met de bedoeling dit ’s avonds af te maken tijdens de soundcheck, maar dat is vaak geeneens meer nodig. Live experimenteer ik momenteel met een set Meinl bekkens: Soundcaster Custom en Classics Custom Extreme Metal. Ze glimmen zo mooi en kunnen goed overweg met snoeiharde 5B stokslagen.’

Heeft Rebelstar voor een andere kijk op je instrument gezorgd?

‘Niet direct. De jongens hebben me wel anders naar mezelf laten kijken. Je kijkt toch altijd tegen andere muzikanten op, om je grenzen te verleggen maar ook om andere invalshoeken te ontdekken. Ik heb ook een rijtje favoriete drummers die me een doel geven om naartoe te werken. Deze jongens grepen echter terug naar grooves en fills die ik jaren geleden speelde. Ik had zelf zoiets van “maar dat hebben we toch allang gehad, dat heb ik overboord gegooid” maar zij gaven aan dat juist dát de typische Richard van Leeuwen-stijl is waarom ze me graag in de band wilden hebben. Ik bedoel, in 1992 zaten Serge en ik al samen in Flyer (zie SWK no 55), maar daarna zijn we elkaar lange tijd uit het oog verloren. Opmerkelijk is dat Serge al die 20 jaar met mijn drumpartijen in zijn hoofd heeft gelopen. Die waren zijn standaard geworden. Je moet begrijpen, in die tijd luisterden we naar Europe en Bon Jovi en we sloten ons in de oefenruimte op om ons zulke partijen eigen te maken. Toen is de basis gelegd. Vandaar dat nu de klik ook zo groot is. We hebben maar een half woord nodig. Toch is er in mijn drumspel wel wat veranderd: vroeger wilde ik nog wel eens lui in de tel hangen, tegenwoordig is alles spot on.’

‘We hebben ook geëxperimenteerd met verschillende versies. Look But Don’t Touch bijvoorbeeld is begonnen met een floortomritme, ik kwam met een double bass variant, en uiteindelijk is het een “Train Beat” geworden. Er waren overigens ook nummers waar al kant en klare demo’s van waren hoor. Die heb ik gewoon goed voorbereid en dat was eerste of tweede take-werk. In totaal zijn we drie dagen met de drums bezig geweest. Al met al erg inspirerende sessies.'

‘Bij live optredens van Rebelstar wordt er veel energie de zaal in geslingerd, en het publiek pikt deze vibe op. Er is veel interactie tussen de bandleden onderling, en tussen band en publiek. Ik probeer er zelf ook altijd een feestje van te maken: lekker hard slaan, met mijn stokken twirlen, een beetje gek doen. Dat helpt me ook om de zenuwen overboord te gooien. Ik ben onderdeel van het feestje en een missertje deert me dan niet meer.'

Speel je de laatste jaren ook andere stijlen dan rock?

‘Tot voor een jaar geleden speelde ik met de inmiddels 60-jarige gitarist Miles Browning, in een Bluesrock Powertrio. Op allerlei gelegenheden. Veel improviseren. We hadden namelijk niet echt een vast repertoire, maar meer een stuk of 20 thema’s die we op allerlei manieren konden uitbouwen. De ene keer virtuoze powerblues op een groot podium, de andere keer ingetogen in een bluescafé. En ja, dan speelde ik ook wel eens met brushes. Ik heb hiervan laatst wat opnames teruggekeken en dat klonk eigenlijk best OK, maar toch voel ik me nooit echt op mijn gemak met brushes. Ik ga liever full power!’ 


*   *   *
 

Slagwerkkrant #181 | Albuminterview Richard van Leeuwen album Rebelstar II


Rebelstar speelt gitaargeoriënteerde hardrock met roots in de jaren 80/90. Denk aan bands als Van Halen, Guns N' Roses, AC/DC en Alice in Chains. 'Maar dan wel in een modern jasje. Een hoger tempo en meer high energy a la Paramore en Avenged Sevenfold', aldus drummer Richard van Leeuwen.

Van Leeuwen verteld over zijn spullen en zijn ervaringen in de studio van Serge Naberman, zanger-gitarist en bandleider van Rebelstar, en tevens producer van dit tweede album van de band. 

'In de studio gebruikte ik een Tama Starclassic Mirage. Deze kit heb ik ooit in een opwelling aangeschaft omdat hij zo zeldzaam is. Ik was wel bang dat de acryl ketels een beetje kil zouden klinken, maar niets is minder waar; deze hebben een mooie warme sound. We hadden wel wat problemen om de klank van de 22"x20" bassdrum te controleren, vanwege de keteldiepte. De bijbehorende snaredrum miste wat karakter, dus hiervoor in de plaats heb ik de stalen Mapex Black Panther gebruikt, met een Evans Reverse Dot erop. Dit vind ik eigenlijk het perfecte snaredrumvel: haalt net de irritante boventonen weg, maar de crack blijft intact. Op de toms overigens G2 Clear boven en G1 Clear onder. We hebben ook nog wat gewisseld met de bekkenset-up. De Ziljian K Custom Hybrid hihat maakte plaats voor de vertrouwde New Beat. En de K Custom crashes en Dark crashes waren niet penetrant genoeg en werden vervangen door Z3 crashes. Aangevuld met een 20" Z3 Rock ride en een 19" Z3 Ultra Hammered china.

'We wilden op dit album een grootse, booming drumproductie. Daarvoor hebben we het drumstel opgesteld in een grote transporthal en veel aandacht besteed aan de overhead- en ambientmicrofoons. In de mix zijn bass en snare een beetje aangedikt met Superior Drummer-samples, maar het is zeker 80% akoestische drums wat je hoort.

'In kan me prima vinden in het repertoire van de band. Uiteraard moet ik wel binnen de kaders van de muziekstijl blijven, maar daar zorg ik wel voor. In de pers wordt Rebelstar vaak omschreven als partyrock, maar dat is te kort door de bocht. Er zitten behoorlijk ingenieuze gitaarpartijen in de nummers. Als drummer kan ik daar dan slim op inspelen. Onder de motorkap gaat het namelijk een stuk verder dan de standaard rockbeats. Crucify Me is behoorlijk uptempo en qua drums bevat het heel veel! Hollywood Creature heeft een Aerosmith/Rag Doll-achtige shuffle. De basis van Look But Don't Touch is een echte 'Train Beat' (maar dan wel 'Tommy Lee-strak') en het middenstuk van de ballad gaat naar een climax, en daar mag ik echt helemaal los. Ik heb wel een hoop double-bassfills overboord gegooid en vervangen door enkele-bassvarianten.

'Ik heb me bij het inspelen voor een groot deel door Serge laten aansturen. Die had toch bepaalde dingen in zijn hoofd. Stel je voor: ik ben net klaar met een complete track, klinkt Serge over mijn koptelefoon: "Ja, helemaal goed! Alleen in de coupletten achtsten op de hihat in plaats van zestienden, in het refrein moet de bassdrum wat minder druk. Het middenstuk mag iets speelser en o, op de helft wil ik zo'n ingewikkelde Anton Fig-roffel, verzin maar wat moois... Heb je dat? En go...!" Voordat ik goed en wel kan antwoorden, wordt de muziek weer gestart, en ADHD'er Serge verwacht ook meteen dat ik alles begrijp, onthoud en presteer.' (Mark van Schaick)




*   *   *

Press Archive