SLAGWERKKRANT NO.88

Het nieuwe leven van ex-Frozen Sun 
Richard van Leeuwen
Door Lex Stolk

Het metalsprookje dat Frozen Sun heet, leek zo mooi. De debuut-cd Unspoken van twee jaar geleden ‘deed een ruis gaan door metalland’, aldus de inmiddels uit het verhaal gestapte drummer Richard van Leeuwen: ‘In het begin ging het heel hard, maar al snel ging het allemaal veel langzamer. Toen Frozen Sun voor mijn gevoel stilstond, ben ik eruit gestapt.'

Richard van Leeuwen (29) heeft veel nagedacht over de afgelopen drieenhalf jaar met Frozen Sun. Hij heeft het op papier gezet, en nu geeft hij tekst en uitleg. Uitleg over waarom hij de metal van Frozen Sun verruilde voor de bruiloften en partijen met zijn huidige (cover)band Slipper Heroes. Maar eerst wil Richard van Leeuwen twee dingen kwijt. ‘Mensen zullen waarschijnlijk denken dat die Van Leeuwen gek is geworden. Die begrijpen niet dat ik uit een in hun ogen succesvolle band ben gestapt: we tourden toch, we maakten toch cd’s? Die mensen denken natuurlijk dat ik helemaal doorgedraaid ben als ik vertel dat ik nu in een coverband zit en dat ik het geweldig naar mijn zin heb. Maar ik ben weer vrij!’

Van Leeuwen vertelt wat er in zijn ogen misging met en bij Frozen Sun. ‘Ik had het eigenlijk al meegemaakt met mijn vorige bands Flyer en Threnody, maar bij de derde keer heb ik blijkbaar pas m’n lesje geleerd. Het leek allemaal prachtig te gaan. Goeie debuut-cd, Unspoken, die goed ontvangen werd, videoclips die op TMF en MTV te zien waren, en touren met grote namen als Gorefest en zelfs Faith No More. En toch bleek het allemaal niet genoeg. Er werden toch niet genoeg cd’s verkocht, die clips werden ook maar door een handjevol mensen gezien, en ga zo maar door. Het was alle-maal niet genoeg om zelf geld te verdienen met Frozen Sun: alles werd weer in de band geinvesteerd. Ik betaalde zelfs mijn eigen stokken en vellen zelf!’

Een jaar geleden viel voor mij het doek eigenlijk definitief. Mojo Concerts en onze 
platenmaatschappij DSFA trokken hun handen van ons af: we brachten niet genoeg geld in het laatje. Dat betekende dat we dus zelf optredens moesten gaan regelen en zelf onze tweede cd moesten bekostigen. Die cd, Headtrips, is nog wel opgenomen, maar dat was zo’n ongelofelijk frustrerende periode. Veel discussie, ruzies en getouwtrek onderling. Ik heb letterlijk moeten vechten voor een plaatsje in de mix. Ik heb thuis nog proefcd’s liggen waarop nauwelijks drums te horen zijn. Of waar de drums zich door een dikke, luie laag van noise gates probeert heen te slaan. Uiteindelijk valt het eindresultaat nog wel mee omdat ik 
steeds in de studio aanwezig was.’

‘Het spelplezier ging razendsnel achteruit. De toetsenist hield het op een gegeven moment voor gezien, en toen zijn we gaan optreden met een tape waarop zijn inbreng stond en een clicktrack op mijn koptelefoon. De optredens waren echt een productie die je afdraaide. Er was geen lol meer aan te beleven. Toen heb ik op een gegeven moment gezegd dat ik nou toch ook wel eens betaald wilde worden en toen kon dat plotseling wel, maar toen waren de audities voor een andere drummer al aan de gang. Maakte eigenlijk ook niets meer uit, want ik wilde toch stoppen.’

‘En nu drum ik zo’n drie maanden bij de Slipper Heroes, en dat bevalt me prima. Ik heb weer lol in het spelen, en dat twee a drie keer in de week. Ik trek weer gekken bekken naar de bassist, en hij naar mij. Er wordt weer gedold. Ik speel veel vrijer dan bij Frozen Sun, al is het natuurlijk wel veel ingetogener en ietsje meer standaard. We spelen van Bob Marley tot 
Nirvana. Als we bruiloften doen, zul je geen ‘Live’ of iets dergelijks horen, maar we doen ook het clubcircuit, en dan kan ‘Live’ weer wel. De ene avond raggen in Nighttown en de volgende avond lekker een beetje bij-
komen op een bruiloft.’