PANDORA'S BOX
Hoewel het techno-metal genre moeilijk in de markt ligt, zijn er gelukkig 
nog altijd artiesten die zich daar niets van aantrekken en maken wat ze 
maken willen. Zo biedt Threnody na het verscheiden van Pestilence en 
Donor, het huidige Nederlandse alternatief voor de wagonladingen punk 
en hardcore-adepten. Debuteerden de Rotterdammers al vreselijk sterk 
met As the Heavens Fall (' 93), op Bewildering Thougts stormen ze daar 
in zevenmijlslaarzen overheen. Dat is zeker te danken aan de glasheldere 
en spetterende productie, maar meer aan het uitdiepen der composities 
en het aantrekken van superdrummer Richard van Leeuwen, die 
Threnody met zijn even explosieve als creatieve spel nieuwe impulsen 
geeft. Tegelijkertijd is René Scholte's grunt, altijd een barriere voor 
potentiële luisteraars, iets helderder en toegankelijker geworden, en zijn 
de dubbele gitaarpartijen van Scholte en Erik van de Belt om van te 
smullen. Luister en huiver bij het vlammende intermezzo van Willful, de 
plotse kalme passage van Solitude (Craving for Rest) en de onnavolgbare 
opbouw van uitschieter Fin de Siecle. Dat de boog niet altijd gespannen 
kan zijn bewijzen daarna het lethargische Silence en het instrumentale 
melancholiekje Black Nazareth, hoewel die sfeerstukken na de stortvloed 
aan tempwisselingen wel voor de nodige balans zorgen. "Gorefest? Daar 
doen wij niet voor onder", verklaart bassist Henry McIlveen elders in dit 
blad. De goede man heeft niets teveel gezegd.